Kapı, kapılar. (Mahmud Çanga, Kur’an Kelimelerin Anahtarı, Timaş, s. 97.)

بَابٌ bir şeyin girişi için söylenir. Bunun aslı, mekânların girişleridir. Şehrin, sarayın, evin kapısı gibi; çoğulu أَبْوَاب gelir. Allah buyurur ki:

 فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَابَ كُلِّ شَيْءٍ

Bütün nimetlerin kapılarını yüzlerine açtık (6/En’âm 44). Cennete ve cehenneme götüren şeyler için cennetin kapıları ve cehennemin kapıları adı verilir. Allah buyurur ki:

 فَادْخُلُوا أَبْوَابَ جَهَنَّمَ

 Cehennemde kalmak üzere oranın kapılarından içeri giriniz (16/Nahl 29).  el-Halîl şöyle der: بَابَة kelimesi, hudûdta [ve hesapta] kullanılır. بَوَّبْتُ باَباً bir kapı yapmayı; أَبْوَابٌ مُبَوَّبَةٌ yapılmış kapıları; بَوَّاب evin bekçisini; تَبَوَّبْتُ بَوَّاباً de, ev bekçisi tutmayı anlatır. باَبٌ kelimesinin aslı بَوَبٌ şeklindedir. (Rağıb El-İsfahani, Müfredat Kur’an Kavramları Sözlüğü)

Bab kelimesini Türkçe’de; bir söze giriş ve cümle arasında bir bağlaç gibi kullanıyoruz. [Fatma Serap Karamollaoğlu, “Meal Şerhi 7”, You Tube (16 Kasım 2023),  00:09:38-00:09:55.]

Etrafı kapalı (çevrili) bir mekân veya alana geçişi sağlayan açıklığı ifade eden kapıya Arapça’da bâb denir. (Yaşar Çorumlu, “Kapı”, Türkiye Diyanet  Vakfı İslam Ansiklopedisi, s.  24 :341.)