Kenar, vadi yamacı, uzak mekan, yüksek yer, vadi yamacındaki kayalık, nehir kıyısı, kaymak, aşmak, koşmak, zulmetmek, tecavüz etmek, hakka tecavüz etmek, zulmedenler, hakka tecavüz edenler, koşucular, koşturanlar, zulüm, hakkı çiğneme, hakka tecavüz, aşmak, çiğnemek, düşmanlık, düşman, düşmanlık etmek, düşman olmak.

عَدْو: Aşıp gitmek; bitişmenin olmaması. Kimi zaman “kalp” itibara alınarak عَدَاوَة ve مُعَادَاة /düşmanlık; kimi zaman “yürümek” itibara alınarak عَدْو /koşmak; kimi zaman da “muâmelede adâleti ihlâl etmek” itibara alınarak عُدْوَان ve عَدْو /zulüm denir. Bazen de durulan/karar kılınan yerin bölümleri itibara alınarak عَدْوَاء /dağınık yer denir. (Rağıb El-İsfahani, Müfredat Kur’an Kavramları Sözlüğü)

Adüv düşman demektir. (Fikret Karaman-İsmail Karagöz, Dini Kavramlar Sözlüğü, s. 436.)

Bir şeye tecavüz etmek, haddi aşmak ve kötülük etmek anlamındaki “a-d-v” kökünden türeyen adavet, “düşmanlık ve zulmetmek” demektir. Kur’an’da da bu anlamda kullanılmıştır. (Fikret Karaman-İsmail Karagöz, Dini Kavramlar Sözlüğü, s. 6.)

Adâvet sözlükte “zulmetmek, haklılık sınırını aşmak” gibi mânalara gelen adv kökünden türetilmiş olup genellikle sadâkatin zıddı olarak kullanılır. Ayrıca Kur’ân-ı Kerîm’de adâvet ve aynı kökten gelen çeşitli fiil ve isimler meveddet, uhuvvet, velî, halîl ve takvâ kelimelerinin karşıtı anlamlar ifade edecek şekilde kullanılmıştır (Âl-i İmrân 3/103; el-Mâide 5/2; el-Kehf 18/50; Fussilet 41/34; ez-Zuhruf 43/67; el-Mümtehine 60/1-7). Hadislerde de adâvet ve aynı kökten türeyen çeşitli kelimeler yanında özellikle adüv (düşman) şeklindeki kullanımı oldukça yaygındır. İslâm ahlâkçıları düşmanlık konusunu çoğunlukla dostluk ve muhabbet bahisleri içinde ele almışlarsa da konuyu özel bir başlık altında inceleyenler de olmuştur. Bunlardan Râgıb el-İsfahânî, “Adâvet” başlığı altında düşman (adüv) terimini “başkasına zarar vermek için fırsat kollayan, onun iyiliğine olan işlerin tersini yapmaya çalışan kimse” şeklinde tarif ettikten sonra gizli ve açık olmak üzere iki türlü düşman bulunduğunu belirtir. Gizli düşmanların başında şeytan gelir. Şeytan bütün düşmanlıkların sebebi olan asıl düşmandır. İkinci gizli düşman Kur’an’ın, “Nefis ısrarla kötülüğü emreder” (Yûsuf 12/53) meâlindeki âyette “nefis” kelimesiyle ifade ettiği hevâ yani beşerî arzu ve ihtiraslardır. (Mustafa Çağırıcı, “Düşman”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, s. 10 : 51.)